Poniedziałek rano. Zostałem w Warszawie, bo koncerty, festiwal nasz smolny się skończył, gadaliśmy. Wracać mi się nie chciało. Zwykle w nocy wracać wolałem, bo lepiej we własnym łóżku się obudzić, ale tym razem nie, bo późno spać poszedłem o 23 kiedyś o 3, pół kieliszka wina, kiedyś wódka, czyli właściwie tak samo. 

Śniadanie, kilka słów z Jarkiem. Ma nie umierać, bo Konrad ostatnio mi umarł i ja już nie chcę. To duży wysiłek takie umieranie przyjaciela, więc lepiej niech mi tego oszczędzi. 

Bilet kupuję na Powiślu, bo blisko i mam czas, pociąg prawie za godzinę idę spokojnie zdążę. Centralniak, peron siedzę na ławce z przodu czytam gazetę z Łodzi przywiozłem jeszcze dziesięć  minut pięć czytam mówią że mój pociąg zaraz odjedzie jak ma odjechać jak nie przyjechał przecież siedzę na tym peronie wszystko widzę jednak idę za słup zaglądam stoi jakiś dalej trochę może to nie mój jedzie pewnie gdzieś indziej ale biegnę drzwi otwieram bo jakby co to na Zachodnim się przesiądę wskakuję on rusza jadę. Zdążyłem. 

Pani w środku: czy to Wschodni, ja: Zachodni, ona: do Łodzi to przez Wschodni, ja: przez Zachodni. Ale do Łodzi jedziemy? Tak. 

Lecę śpieszę na spotkanie trochę spóźniony jestem na półpiętrze kominiarz, na plecach ma napisane, że kominiarz, więc z pewnością kominiarz i na dokładkę chochluje ze ściany brud, piach, sadzę, węgiel miałki, więc kominiarz na 150 procent i ja go mijam, bo się śpieszę, ale nagle słyszę panie, panie. Staję, odwracam się, a on czy ja mógłbym mu podpisać, bo on chodzi, pracuje, a nikt go nie widzi i on ma teraz takie kwitki i długopis i lokator jak podpisze to on ma dowód, że on chodzi pracuje i w ogóle. Ja oczywiście pan daje kartkę podpiszę bo wiadro pełne syfu brudu sadzy chociaż my mamy centralne, więc niewiadomo skąd to wszystko, ale podpiszę bo mu kazali wysłali i on grzecznie tyra. Kartki dwie takie same daje podpisuję, ale widzę, że to Żeligowskiego, a nie Żeromskiego, bo przecież jesteśmy na Żeromskiego i numer się zgadza, ale jednak adres inny i mu to mówię, że ulice mu się pomyliły, ale numer dobry i wykreślam mój podpis, bo przecież nie mogę mu podpisać, że był na Żeligowskiego, a on mówi no tak pomyliłem się, ale to dokończę, bo zacząłem i dobrze, że chce skończyć, to ja myślę, a nie on mówi, bo jakby nie, to musiał by ten syf, brud, sadzę, węgiel, piach za drzwiczki w ścianę wsypać i dopiero by bajzlu narobił, a tak robotę pozytywną wykona, chociaż nie tam, gdzie go wysłali, ale przecież robi, stara się, tylko nie wiem, czy zawsze gdzie indziej, ale chyba tak, bo mu te kartki dali, żeby udowodnił, że pracuje i pomyślałem przez chwilę, że mógłbym mu na tej kartce Żeligowskiego na Żeromskiego przerobić, ale już mi się wracać nie chciało, bo i tak na spotkanie spóźniony trochę byłem.

Masywna Klientka: pani mi da wiejskiego pół i drożdżaka ten kawałek. 

Sklepowa: te małe pączki pani weźmie, bardzo dobre mamy. 

Masywna Klientka: pani da pięć. Nie, gruba jestem, cztery pani da. 

Kolejka: e nie, gruba nie. 

Masywna Klientka jak gęś łyka jednego pączka wielkości piłeczki pingpongowej i odchodzi z błogim westchnieniem. 

W Jedynce TVP był Kwartet dla czterech aktorów Bogusława Schaeffera. Reżyser Mikołaj Grabowski, a występowały same tuzy, czyli Mikołaj Grabowski, Andrzej Grabowski, Jan Peszek i Jan Frycz. Czekałem na to, bo Jedynka mocno reklamowała, no i takie gwiazdy. Miałem też nadzieję, że będę rozumiał, co aktorzy mówią, bo przecież oni wszyscy ze starej szkoły, kiedy dykcja była w cenie. 

Obejrzałem i do teraz jeszcze mnie trzyma poczucie zażenowania. Złe przedstawienie, którego jedyną zaletą było to, że aktorzy ładnie i zrozumiale mówili. Miało być wesoło, dowcipnie, miały być zadane ważne pytania. Niewielka dygresja w tym miejscu, czyli nie oglądam kabaretów w tv. Kilka razy próbowałem i czasami coś fajnego się zdarzało, ale tylko czasami. Nie kręcą mnie żarty o majtkach, które można nosić przez cztery dni, bo przecież mają przód i tył, a także lewą i prawą stronę. Wracam do przedstawienia, gdzie panowie aktorzy uraczyli mnie żartem o urologu, który badał po dwóch pacjentów jednocześnie, bo przecież ma dwie ręce. Były też żarty o śmierdzących rękach, a także wyborcze żarty polityczne. To były żarty o PiS-ie, czyli np. trzeba zmienić pisownię itd. Sprawdziłem, nagranie jest z roku bieżącego, ale ludzie się śmieją, więc odgrzewane kotlety ciągle dobrze się sprzedają. 

Poziom Kwartetu jest chyba lepszy niż kabarety, o których wcześniej była dygresja. Były też momenty interesujące, śmieszne, tych pytań o kondycję ludzką nie zauważyłem. 

Chciałem coś jeszcze napisać o Bogusławie Schaefferze, o wpływie Ioneski na utwór, ale za mało o tym wiem. Mikołaj Grabowski znał Schaeffera i dostał od niego Kwartet do realizacji, ale to było strasznie dawno temu. Ci czterej panowie grają to tak długo, że zapomnieli o ideach, którymi kierował się autor. Nie muszą uczyć się tekstu, bo to jest improwizacja. Już dawno wywalili pulpity, bo pewnie nie były im potrzebne. Nie muszą się przykładać, bo niezależnie co zagrają, widzowie wstają i biją brawo. 

Nikt nie mówi, że król jest nagi. 

Nikt nie mówi, że trzeba ze sceny zejść. 

Z drugiej strony, jak dobrze płacą za robotę….

Kazik Staszewski wielkim poetą polskim jest. Tak powiedziała Karolina Cicha i zaśpiewała jego pieśń o czterech jeźdźcach apokalipsy. 

Koncert dział się na dziedzińcu w wielkim, łódzkim kompleksie franciszkańskim. Dojście na miejsce zajęło trochę czasu, trzeba iść parkingami, obok budynków różnych, kościelnych. Zapytani o drogę piękni* księża w habitach wesoło pokazywali różne potencjalne kierunki. Dotarłem na miejsce, czyli dziedziniec otoczony kolumnadami budynków, dużo palących się świec. Naród na krzesłach, czasami ławkach. Trochę młodych, trochę kobiet w wieku średnim +, kościelnym. 

Koncert płynął trybem zwykłym, śpiew fajny, chociaż w Warszawie na skrzyżowaniu kultur było zdecydowanie lepiej, nienajlepsza akustyka. Coś jednak było nie tak, dziwnie się czułem. Ten wielki kompleks, kolumnady, jakieś niespasowanie. Nie mogłem tego skleić. Koncert z muzyką mniejszości zupełnie tu nie pasował i wreszcie Kazik wszystko połączył, naprawił. Czterej jeźdźcy apokalipsy Kazika tylko w trzech czwartych są jeźdźcami znanymi z Apokalipsy św. Jana. Głód, Wojna i Śmierć to są postacie z grafiki Durera. Oni mrożą krew w żyłach, nie ma przed nimi ucieczki. Czwarty jeździec już nie, on jest fajny, niesie nadzieję, jest mocniejszy niż tamci trzej. Tak Kazik napisał, a Karolina zaśpiewała, bo ta apokalipsa jest Kazika. U Jana jest inaczej, jest groza, nie ma żadnych jaj z z nadzieją, jest prawda, która trzyma za gardło. Czwarty jeździec to Zaraza. Ma w rękach łuk, z którego posyła strzały w kierunku ludzi. Zaraza zabija na odległość, nie potrzeba się dotykać. 

Kazik nie jest pierwszy z taką interpretacją. Zaraza była zamieniana w Jezusa Chrystusa, a czasami w Antychrysta. Na moich grafikach Zaraza ma w rękach krzyż i jest często odwrócona tyłem do ludzi. 

Koncert się skończył, przyjaciele kupili kilka płyt i poszliśmy do domu. Wszystko było jak trzeba. Ksiądz dobrodziej łaskawie wpuścił nas na dziedziniec, żebyśmy mogli posłuchać muzyki. Artystka podziękowała mu pieśnią, w której potwierdziła jego sprawczość, że tylko on jest gwarantem nadziei na tym łez padole. I tylko ja nie mogłem zrozumieć, że za moje i innych Polaków rodaków pieniądze zostały wybudowane te parkingi, kościoły, klasztory i na dokładkę jesteśmy z tego zadowoleni (no może nie wszyscy), ale swoją obecnością na koncercie potwierdziłem potrzebę istnienia tej instytucji**.

• * to nie żart. Byli piękni, duzi, zadowoleni z siebie, niektórzy z lekką nadwagą, przyjaźni.

** franciszkanie – katolicka wspólnota zakonna z grupy zakonów żebrzących (Wikipedia) – nasi, łódzcy franciszkanie żebrać już nie muszą, bo mają się jak pączki w maśle. 

Na Puls Literatury poszedłem, bo miała być rozmowa z Mikołajem Grynbergiem, a ja go spotkałem dawno temu w Warszawie jako fotografa z projektem portretów rzemieślników praskich. No i tytuł festiwalu Utopia też był wabiący. Rozmawiali o utopii granic i dziewczyna powiedziała, że droga przez granicę z Białorusią jest postrzegana przez migrantów jako najbezpieczniejsza. Wszędzie indziej ryzyko śmierci jest dużo większe. Kilkadziesiąt lat temu, może w latach osiemdziesiątych, czytałem o nadchodzących wojnach o wodę w Afryce i o tym, że Afrykanie przyjdą do Europy i trzeba się na to przygotować. Nic na lepsze się nie zmieniło. Nieszczęścia przeganiają miliony ludzi z miejsc, gdzie się urodzili, tam gdzie mają szansę lepszego, a może tylko bezpieczniejszego życia. 

W dyskusji wziął udział człowiek, który mówił, że my nie chcemy żadnych uchodźców, że musimy się bronić przed nimi, bo oni tylko ekonomiczni i w tym lesie, żadnych dzieci, ni kobiet nie ma. 

Mieszkam sam w dużym mieszkaniu. Jestem egocentrykiem pierwszej wielkości. Chciałbym, żeby tym ludziom pomóc, żeby oni tam, w tym granicznym lesie nie umierali, ale na hasło przyjmij kogoś do siebie, wyjmuję czasami kilka złotych z kieszeni i dokładam się na Ukraińców, albo na jakiś inny, zbożny cel, marząc tylko, żeby mi się od tych nieszczęść dziejowych nie pogorszyło.