TR FABRYKA

Fangor kiedyś na pytanie dlaczego przestał malować koła, odpowiedział, że już umie. 

Uroczystość Jarzyny. Grają to od 17 lat. Obsada podobno ciągle ta sama: Peszek, Cielecka, Chyra, Stenka, Dałkowska i inni. Reżyser najlepszy, aktorzy najlepsi. Cielecka gra podlotka tak jakby tym podlotkiem była, Stenka niepokorna, wręcz obsceniczna, inni równie znakomici, praca wykonana doskonale. Produkt sceniczny w stu procentach zasługuje na zapłatę za bilety i publiczność to uznaje, klaszcze na stojąco. Aktorzy radośnie przyjmują pochwały, biegają po scenie, uśmiechają się słodko. Entuzjazm. Ja też wstałem, klaszczę trochę.

Jedziemy autobusem zafundowanym przez teatr do miasta i pytam sąsiadów jak im się podobało. Mówią świetna robota reżyserska, robota aktorska, wszystko jak trzeba. To są wyjadacze teatralni, dwa razy w tygodniu spektakl, wiedzą jak sztuka powinna wyglądać. Ja bywam rzadko, więc może nie wiem, może się nie znam. 

Nie przemawia, nie walnęło, a walnąć miało. Przemoc w rodzinie, wykorzystywanie seksualne dzieci, wielkie problemy, a jakieś bez wyrazu w tej sztuce. Polska jest krajem, gdzie przemoc domowa ma się dobrze. 30 000 zgłoszonych gwałtów rocznie, liczba Polek bitych w domu może sięgać 800 000, a raz na dwa dni jedna jest zabijana. W każdej 25-osobowej klasie jest trójka dzieci, które doznaje przemocy seksualnej. To wiedza, która dostępna jest dla każdego, ale chyba nie dla twórców przedstawienia. Oni grają to tak, jakby świat się nie zmienił przez ostatnie lata, jakby to co odkrywają przy urodzinowym stole miało zaskoczyć widza. Mnie nie zaskoczyło. Wszystko było takie perfekcyjnie zagrane, tak pięknie dopracowane, takie absolutnie teatralne, takie nieprawdziwe. Ja wiem, że to teatr, a nie prawdziwe życie. Ja wiem, że to nie jest film amerykański, w którym Pacino jak gra ojca rodziny, to nie jest aktorem, który gra ojca rodziny, tylko tym ojcem jest. Peszek jest aktorem, który gra ojca rodziny, Chyra gra syna itd… Nie ma żadnych wątpliwości, że to są wyśmienici aktorzy, którzy dostali zadania aktorskie i je dobrze wypełniają. 

Czepiam się, bo postanowiłem sobie chodzić do teatru, bo mamy wspaniałych, uznanych na świecie reżyserów i ja chcę się od nich uczyć, chcę żeby mnie inspirowali. Nie zadziałało, nie zainspirowało niczym pozytywnym, a właściwie to chyba piszę nieprawdę, bo jednak o Uroczystości od kilku tygodni myślę, nie daje mi ona spokoju. Jest przecież druga strona medalu, ta tytułowa: FABRYKA. Przedsiębiorstwo produkcyjne ma dać produkt, który dobrze się sprzeda i wskutek tego osiąga się sukces finansowy. TR wyprodukował przedstawienie, które od 17 lat sprzedaje, osiągając pozytywny wynik finansowy. Aktorzy nie muszą się uczyć tekstu, scenografia nie jest specjalnie skomplikowana, produkt doskonały. Zastanawiam się jak to jest być aktorem. Co robi aktor, który umie wszystko na pamięć i o swojej roli wie wszystko? Co powiedziałby Stuhr, który gra Kontrabasistę już 33 lata i ciągle sukces? Czy jak już aktor wie wszystko, to jest sens dalej to robić? Chyba sens jest, bo dzieci w domu, żona/mąż mają swoje potrzeby, zarabiać trzeba.  Ostatnio jeden z moich kolegów zadał mi pytanie, co to znaczy bycie uczciwym w sztuce. Moja odpowiedź, po tygodniu myślenia, była dość trywialna: artysta jest uczciwy, gdy to co robi, go kręci.

Pies, a sprawa polska. Podtytuł: czytając Różewicza.

Czytam ostatnio Tadeusza Różewicza i zachwycam się. Nie czytałem go chyba nigdy. W teatrze byłem na Białym małżeństwie (Teatr Mały), ale to pewnie dlatego, że po scenie latała naga kobieta w latach, kiedy nagość na deskach teatralnych była zjawiskiem dość rzadkim. Jak zwykle wszystko mi się ze wszystkim kojarzy w sposób przedziwny i dzisiejsza sytuacja polityczna kojarzy mi się z Kartoteką w sposób oczywisty. Różewicz narzekał, że nikt jego uwag do wystawiania sztuki pod uwagę nie bierze. Bohater Kartoteki miał się nie dać uwikłać w akcję, miał nie wziąć w niej udziału. Różewicz miał za złe Becketowi, że w Godocie jego bohaterowie są za bardzo wygadani i dlatego bohater i inni ważni Kartoteki mieli ustąpić pola mniej ważnym. 

Pan Tadeusz nie żyje od trzech lat i nie wiem, czy byłby zadowolony z obecnych rządów, czy w ogóle zajmował się polityką, ale Polska idzie teraz w/g jego uwag do Kartoteki. Jacyś dziwaczni, zupełnie nieważni nami dowodzą, drą się wszędzie, gdzie się da. Ci mądrzy pochowali się pod kołdry, tak jak Bohater i robią swoje, bo tylko to pod kołdrą robić można. 

Mnie te uwagi Różewicza natchnęły do nadania nazwy obrazowi nieprzedstawiającemu. Postanowiłem namalować obraz, który nie będzie nic przedstawiał, tylko siebie, ot po prostu obraz i cały czas przy malowaniu pętał mi się w głowie czarny, kudłaty kundel pies. Ten pies koniecznie chciał się na obrazie znaleźć, nawet w takiej jakiejś małej formie, gdzieś w kącie. Kolorystycznie do obrazu pasował, bo tam są czarne linie, a on czarny i linie czerwone, a on jęzor i siurek ma tym samym kolorem malowane, więc pchał się bez opamiętania. I teraz, realizując uwagi Tadeusza Różewicza, jestem zadowolony, bo bohater mojego obrazu na obrazie się nie znalazł. 

Niezłomny Jakub Szela.

Przypomniał mi się dzisiaj Jakub Szela i przeczytałem sobie o nim w Wikipedii. Jakub wziął udział w rabacji/rzezi galicyjskiej, czyli chłopi rżnęli panów w walce o lepsze jutro. Szlachta nie chciała odpuścić pańszczyzny. Austriacy bali się powstania polskiego, więc napuścili chłopów na ich właścicieli i wojna polsko-polska była jak trzeba. Bardzo to jest ciekawa historia, która mówi mi, że nie ma nadziei dla polskiego narodu i że zawsze już będziemy w ciemnej d…. Istnieją dwie legendy o Szeli: biała i czarna. W jednej to bohater chłopski, który chciał zlikwidować pańszczyznę, a w drugiej cham zabijający rodaków. 

Nie ma sensu przyrównywać, kto jest kim w dzisiejszym sporze, bo to tylko ten spór zaostrzy. Mnie jak zwykle dziwi jedno. W 89 roku łbów sobie nie pourywaliśmy, nikt nie zginął, siedliśmy przy stole i się dogadaliśmy.

P.S. Wikipedia pisze, że w wyniku rzezi galicyjskiej upadło powstanie krakowskie i nastały głód i zaraza.

Na Burakowskiej mi się zdarzyło.

W piątek pojawiło się na fb, że tuż obok, na Burakowskiej, wystawa i oprowadzanie kuratorskie – myślę pojadę.

Burakowska kojarzy mi się z zamierzchłymi czasami lat 90, kiedy traki z towarem do oclenia przyjeżdżały tam właśnie i w kolejce się stało, żeby pan celnik obejrzał i żeby można było handlować. Nie będę tutaj pisał, o której w tej kolejce trzeba było stanąć, bo nikt w to nie uwierzy. I staliśmy, i dokumenty były niedobrze wypełnione, świadectwo sanepidu było, albo jakieś stare, plandeka przecięta, coś ukradli, pan celnik dostał coś do spróbowania i rodzina i koledzy celnika też. Jakie czasy, taka kolejka.

Czyli jadę, śpieszę się, bo napisali, że oprowadzanie ma się zacząć o 14 i ja jak zawsze spóźniony, to może do grupy się podłączę, albo z następną będę oprowadzany. Przyjeżdżam, a tu pustość, zero zwiedzających, jacyś młodzi gadają przy stole, mówią żebym se na rowerze jak chcę wjechał i pooglądał. Jak na rowerze? przecież ja artysta też to nie honor tak na rowerze, więc rower przed halą zostawiam, ale nie zapinam, bo znowu honor nie pozwala i idę oglądam i widzę, że rzeźba z gąbki, jakby Jan Kucz profesor mi znajomy zrobił, więc gadam z dziewczyną, a ona Kucza zna fajna dziewczyna to pytam, czy chcą żeby może profesor przyjechał popatrzył a ona mówi, że pewnie, bo on znaczy profesor kiedyś rzeźbę widział i podobała mu się ale na pewno nie pamięta bo dawno było i taki wysoki dołączył i też Kucza zna i mówi, że fajnie by było więc dzwonię do Konrada do syna i on mi wysyła numer itd i już jest wieczór i ja taksówką z profesorem jestem znowu i tym razem jest kuratorskie oprowadzanie. Flaszkę wina przywiozłem dziewczęta zrobiły kanapki i imprezka profesor szczęśliwy o Daviesie opowiada i o niemądrych biskupach i dzień udany bardzo.

.

Dzień z życia mieszkańca Pruszkowa.

Wczoraj

Noc. Krysia rozmawia z Andrzejem (Hawaje). Opowiada o moim prasowaniu koszul u niej. Nie kupię żelazka, bo by odszedł jeden z powodów chodzenia do niej.

6.30 – obudziłem się. Mogę jeszcze spać, ale dzisiaj lekarz, Warszawa.

7.00 – herbata…

9.30 – lekarz. Młody, przepytuje mnie, stara pielęgniarka asynchronicznie gada swoje. Doktor mnie chwali, że mam taką fajną prostatę w moim wieku, chwali mnie z palcem w mojej dupie. W sumie spoko. Zapisałem się na wizytę za rok, jeszcze nie ma kolejki.

Idę na Smolną. Dzwonię do Wiesława. Na urodzinach Jarka był smutny, taki jakby przygnieciony wiekiem, ale dzisiaj tryska entuzjazmem, zajęty bardzo. Nie ma czasu na spotkanie, nie muszę go ratować, fajnie.

Smolna. Śniadanie u Matyldy, później śledź u Jarka.

Wandzia. Smutna (Jurek w szpitalu), ale już wesoła. Wspominamy 89 rok z nadzieją, że jeszcze może się coś takiego w naszej historii wydarzy, że może jeszcze kiedyś nie będziemy się wyrzynać. Wiersz napisała polityczny, zabawny. Poprosiłem dziewczęta o chodzenie do Wandzi i rozmawianie. 

Siedzę na Smolnej, siedzę w internecie. Czas płynie, coś tam robię, czas umyka.

Foksal. Dziewczęta malują. Renata mnie zaprosiła do pokazywania obrazów na fb. Pokazuję, zapraszam Adama.

Atlantic. Spotkanie z Fidykiem. Grażyna Torbicka mówi dużo, redaktorka Ola trochę mniej, Fidyk gada mało, zadowolony, że nie musi, a one dają radę. Spotykam Franciszka Maśluszczaka. Gadamy o tym, że film się Fidykowi sam układa, że on za nim idzie. Obraz też się sam maluje, moje bajki też. Nie można się im sprzeciwiać. Muszę jechać do Cegłowa. Opowiadam chyba drugi, lub trzeci raz anegdotę o mojej mamie, a oni (pani Basia i F.) grzecznie słuchają i się śmieją.

Ola. Uczymy się. Sypię anegdotami, ach jaki ja jestem elokwentny. Marlon Brando, masło, Ostatnie tango w Paryżu i inne. Tych filmów jest tyle, wszystkie ważne. Masakra. 

Heniek “Głowa” Kosiński, czyli o udrękach (nie)szczęśliwego malarza.

Dupa, kurwa, dupa!!!! No kurwa nic nie siedzi, spierdoliłem. Wszystko jest jak trzeba, a za chuja niepodobny. Wysyłam Dominikowi, Kucharkowi, Jackowi, Ance, Olce i komu się da i nikt nie dzwoni, a ja latam, wkurwiam się, domalowuję, wybielam, kicha. Nie mogę już. Idę czytać Dżerziego Głowy, ale to też chujowy pomysł. Kosiński to świr, Głowacki trochę chyba mniejszy, książki czytać spokojnie się nie da. Sudoku se rozwiążę. Kurwa, nie chce mi się.

Dzwonię do Dominika, ale on wieczorem dopiero będzie mógł popatrzeć.

Dzwonię do Adama;

– co widzisz? – pytam.

– Hendrix, albo Lionel Richie.

– cholera Heniek, ale coś nie taki mi wyszedł.

– jadę, to nie bardzo widzę. Ja Hendriksów z tysiąc namalowałem, ale fotograficznie bardzo. Zobacz usta bo jakieś takie nie takie.

– dzięki, zobaczę.

Usta kurwa, ma rację. Górna warga za gruba. Na biało i na czarno, lepiej już. Czytam znowu Dżerziego o Maszy. Ci Rosjanie to straszne szajby i jeszcze ta cała mafia. No ja pierdolę, bandyta, który płacze nad obciętym łbem innego bandyty, którego zabił, a Masza nogi rozkłada, bo w nią wódkę wlewają – no kurwa ruskiego ojca chrzestnego se Głowa zmyślił. Dżerzi przebiera się za taksówkarza i żre cebulę w knajpie, wcześniej chowająć się pod stół przed kelnerem. No świr, kurwa świr.To też kurwa musiał zmyślić, przecież chyba nie na prawdę. Kompletna chujnia, a ja to czytam, żeby się uspokoić w malowaniu, bo Heńka nie mogę utrafić. Oszalałem, jakieś wiersze powinienem wziąć, albo relanium jakieś.

Dzwonię do Jacka. Gadamy. Dla Jacka to był Hendrix, więc spoko. 

Dominik radzi pysk mu trochę odchudzić i cienie poprawić z mojej prawej. Poprawiam, jest lepiej, trochę wyluzowałem. Wysyłam Jackowi i Dominikowi całe obrazki i jeszcze dalej poprawiam i czarne i białe i dźgam i mażę i grubo jest i chyba starczy. I jeszcze liść maryśki dolecę w środku i zieleń durna, trzeba zamalować i znowu na biało i niech schnie i wreszcie ta sap pasi. 

I wreszcie jest, mam go. Wszystko siedzi. Gut.

Manuela.

Zadzwoniła Manuela, bo każdy z nas chciałby cieszyć się dobrym zdrowiem. To mi powiedziała, a ja odpowiedziałem, że cieszę się dobrym zdrowiem i odwiesiłem domofon. Chyba powinienem żałować, bo przecież myślę często, że fajnie byłoby rozmawiać o dobrym zdrowiu i innych ważnych sprawach, a nie durnotach telewizyjnych. Z drugiej strony wiem, że Manuela chciała mnie zbajerować do przystąpienia do Świadków Jehowy, lub innego klubu podobnej proweniencji. W Pruszkowie (mieszkam tu teraz) raczej nie ma domokrążców sprzedających towary typu suplementy diety itd. Tutaj domokrążcy sprzedają marzenia, które mają spełnić się po śmierci. Pani  fotografka, która zrobiła mi zdjęcia do paszportu, też była Świadkiem J. Oczywiście spytałem, dlaczego wierzy. Odpowiedź mnie zachwyciła: myśli pan, że bez boskiej pomocy by się takie cuda na ziemi działy? Jeszcze troszkę próbowałem polemizować, chciałem zasiać w serduszku młodego dziewczęcia ziarnko zwątpienia, ale nie było szans. Była nieugięta. Te samochody po drogach jeżdżące, te piękne budowle, rakiety bez pomocy Pana Boga? Ech, tylko żal, że z takim entuzjazmem nie potrafię bronić swoich racji. Argumentu, że nie ma żadnych logicznych przesłąnek na dowód istnienia PB, nie da się powiedzieć z żarem w sercu i ogniem w oczach. I dlatego, chociaż trochę mi żal, jak Manuela znowu zadzwoni domofonem, też jej nie wpuszczę, bo ani ona, ani ja poglądów nie zmienimy, a tylko stracimy czas. Ona ma to pewnie wpisane w harmonogram życia, ale mnie się nie chce go marnotrawić.

Wódka za mną chodzi, czyli jak się niekulturalnie zachowałem.

Wódka za mną chodzi – tak mówi Ferdek Kiepski. Za mną też chodzi, ale nie wódka tylko kasa, a konkretnie kasa dla artysty, czyli moja. Zacząłem pokrętnie i trochę bez sensu, ale wkurzony jestem i dlatego tak tym Ferdkiem pojechałem, zwłaszcza, że Kiepskich oglądam bo jestem ich fanem. Do rzeczy…

Podjąłem jakiś czas temu decyzję, że zajmować się będę głównie tym co mnie interesuje, rajcuje, co lubię. Teraz jest to malowanie, więc maluję, rysuję, chcę o tym rozmawiać i już. Mówię tu o pracy, bo malowanie, a także pisanie to oczywiście praca. I od tej mojej decyzji wszyscy się pytają, czy można z tego wyżyć, ile obrazów sprzedałem itd., aż ostatnio jednej miłej pani odburknąłem, że to pytanie nie na miejscu. Czy ja się tej pani spytałem ile ona ubezpieczeń sprzedała i jak się z tego żyje? Nie spytałem, bo po pierwsze mnie to nie interesuje, a po drugie to byłoby niegrzeczne. Syn tej pani chce iść na ASP i ona dlatego tak dowcipnie się dopytywała, dodając, że pewnie go będzie musiała utrzymywać. Nie moja sprawa. Pani jednak nie wpadła na to, żeby zobaczyć co maluję, żeby zakupić landszafcik jakiś drobny, tylko do kieszeni chciała mi zajrzeć. Trochę się pastwię nad kobietą, która była bardzo miła, ale w złym momencie mi się napatoczyła. Jeden Wiktor W. przez ostatnie kilka miesięcy nie zapytał o te sprawy, tylko gadaliśmy o tym co nas kręci. Wiktor to psycholog i na dokładkę miał kiedyś żonę malarkę, więc może dlatego nie był wścibski. Nie pytajcie artysty, czy z tego co robi da się żyć, tylko załatwcie mu robotę, kupcie obraz, książkę, załatwcie koncert. On się nie pyta, czy macie co do gara włożyć. 

Postanowiłem napisać ten krótki tekst, żeby pytających mieć gdzie odsyłać. I odpowiadam, że po pierwsze primo: żyć się z tego da, albo nie, a po drugie primo: sprzedałem, a ile to nie powiem

Myślałem, że jeszcze napiszę trochę ogólnie, bo problem jest poważny, ale przypomniało mi się, że kiedyś powoływałem się na Kazika, który śpiewał, że artysta głodny jest wiarygodny. Z tego mojego tekstu jeden urzędnik miejski wysnuł wniosek, że nie trzeba artystom płacić. I dlatego na tym zakończę, bo to i tak nic nie da. Świata pan nie zmienisz, jak mawiał poeta.

Śmieć mądrze, rodaku!

Wczoraj zafundowałem sobie pieszą wycieczkę z Ustki do Rowów. Chodzenie piesze jest darmowe, więc kosztów nie generuje, ale fundowanie ładnie mi zabrzmiało. Plażą doszedłem do pięknej rzeczki Orzechówki i tam podążyłem w głąb lądu do Orzechowa. Robiłem zdjęcia, las był piękny, gdy w wijącej się Orzechówce zobaczyłem butelkę po oleju(?), która nie była piękna, ale sprowokowała mnie do pisania. Butelka była biała, nieprzeźroczysta i leżała sobie w wodzie przy brzegu. Zastanawiam się czy ten, który butelkę wrzucił do wody miał myśl głębszą. Może to był kolega fotografa, który zawsze poszukuje punktu białego lub szarego, żeby ustawić dobrze balans bieli? Nie było tam jednak żadnych źródeł światłą sztucznego, więc raczej nie…

Często myślę o śmieciach w lasach, na plaży i wydaje mi się, że wiem jaka jest przyczyna. Polak nienawidzi śmieci i musi się ich szybko pozbyć. Wypił piwo i sruuuu puszkę do piachu, albo w krzaki. Zjadł batona i wiatr mu wywiał jakoś z ręki folijkę. Polak nie śmieci, Polak się oczyszcza! I dlatego mam myśl, żeby to oczyszczanie się było mądrzejsze. Ja wiem, że to trzeba zrobić od razu, bo przecież z takim śmieciem iść po plaży w poszukiwaniu śmietnika długo się nie da. Układajmy jakieś wzory, albo znaki, np.: Tu byli Kwiatkowscy. Oczywiście, że do tego trzeba dużo śmieci, ale wystarczy troszeczkę połazić po okolicy i towaru znajdzie się dużo. Ja dopiero do takich fajnych wniosków doszedłem dzisiaj, bo wczoraj zamiast zrobić strzałki z bananowych skórek na Orzechowskiej Wydmie targałem je całą drogę w plecaku i przyniosłem do domu. I proszę mi nie mówić, że w Austrii, Szwajcarii, lub Szwecji nie ma koszy i ludzie nie śmiecą, tylko przynoszą je z powrotem do miejsca z którego wyruszyli. My jesteśmy inni, swój rozum mamy, widelcami jedliśmy wcześniej od nich i wody z mózgu sobie zrobić nie damy!

I tutaj postanowiłem zostawić kilka porad dla śmiecących mądrze:

Zostawiaj białe butelki plastikowe i szare puszki po piwie tam gdzie jest sztuczne światło – każdy fotograf profesjonalny będzie ci wdzięczny.

Puszkę zakop w piachu na plaży, bo to świetny dowcip dla poszukiwaczy skarbów.

Układaj napisy, tak żeby je było widać z paralotni.

W lesie układaj z butelek i puszek strzałki, żeby pomóc innym wycieczkowiczom znaleźć drogę.

Itd, itimg_8872 img_8941 img_8905 img_8881 img_8863 img_8858 img_8849d….

Zaskocz mnie Grzegorzu S.

Stać mnie na więcej. Nie nie… Zasługuję na więcej. Pomyliło mi się, hasła mi się pomyliły. Pierwsze moje, podświadomość podrzuciła, drugie platformiane, obiecujące, podobno plagiat. To nie ma znaczenia, bo przecież o treść mi chodzi, więc hasło mogą sobie kraść nawet od komunistów, którzy byli w tym nieźli (hasła mieli niezłe). Na hasło nie czekałem tylko na treść, a właściwie na analizę. Już dawno PO przestało rządzić, już wiem, że przez naród niemądry, wiem także, że PiS jest do bani i dowiaduję się, że zasługuję na więcej. Dziękuję bardzo, wcale nie chcę więcej. Nie chcę więcej dóbr wszelakich, nie chcę, żeby państwo mi coś dało. Jakbym, w moim mniemaniu, zasługiwał na więcej, to bym głosował na PiS, bo oni dają, rozdają i za chwilę, albo już tak jest, nie będzie co dawać, więc hasło jest nierealizowalne. Chciałbym swój głos dać komuś mądremu, takiemu co ma pomysł na przyszłość,a nie takiemu co jak ten Jan z anegdoty, który woli, żeby sąsiadowi zdechły krowy.

Grzegorzu S., jesteś cwany na swoim podwórku. Koleżków złych łopatką wytłukłeś, reszta się boi. Czy tak samo chcesz sobie skonstruować elektorat? Na takich jednorodnych? Do rządzenia nie wystarczy, ale do bycia opozycją jeszcze na jedną, czy dwie kadencje powinno się udać. No i jeszcze rządzący Ci pomogą, bo oni muszą mieć wroga, a taki słabeusz jak Ty, jest na wagę złota.

Chcę, żeby partia rządząca kiedyś, która rządzić przestała, zrobiła rachunek sumienia i powiedziała: popełniliśmy błędy i wymieniła jakie, nachapaliśmy się, ale już mamy tyle, że nam więcej nie potrzeba i postaramy się z tym walczyć i mamy takie pomysły i je wymieniła.

I co Ty na to, Grzegorzu S.?